میلے چار دِناں دے

لکھت:وقار احمد وقار

اَیس دنیا وچ انسان دا اپنے آپ نوںپردیسی محسوس کرنا فطری گل اے۔ہر کوئی جان دا اے کہ اسیں ہمیش ایتھے نہیں رہنا۔ایہ میلہ چار دِناں دا ای اے تے فیر اخیر کجھ عرصہ قیام دے بعد سانوں ایتھے بھیجن والے رب واپس بُلا لینا اے تے سانوں اپنے وطن واپس جانا ای پینااے۔زندگی دے مقدّر وچ پردیسی ہونا لکھیا جا چکیا اے۔ایہ تحریر کاتبِ تقدیر دی اے جہڑی اٹل اے۔ایس ہوکے ای رہنا اے۔
پیر،پیغمبر،ولی،درویش،مردانِ خُداوچوں کوئی وی ہووے ایتھے مدام قیام نہیں کرسکدا۔زندگی دے ٹھاٹھاں ماردے سمندر دی اِک نامعلوم موج سانوں اِک نامعلوم مدّت لئی اَیس کنارے چھڈ گئی اے تے کسے نامعلوم مدّت بعد کوئی دُوجی نامعلوم موج کسے نامعلوم لمحے سانوں دوبارہ چُک کے واپس لے جاوے گی۔
کائنات بدلدی رہندی اے۔اِک چکی اے کہ جہڑی چلدی پئی اے۔زندگی پِس رہئی اے ،رنگ بدل رہئے نیں بلکہ رنگ بن دے نیں تے مٹدے نیں۔ہر رنگ مٹ جانا اے بس اِکّو ای رنگ اے جہڑا ہمیش باقی رہ جانا تے اوہ رنگ اللہ دا رنگ اے جس بارے رب آپ فرما رہئیا اے کہ
٭۔ صبغۃ اللہ ومن احسن من اللہ صبغۃََ
بقا صرف اللہ دے رنگ وچ رنگے جان پاروں ای مل سکدی۔جہڑے بندے رب دے رنگ وچ رنگے جاندے اوہ فناہ نوں فناہ کردیاں باقی ہو جاندے۔بقا اِک کیفیت یا اِک حال اے جہڑا اپنے آپ نوں رب دی ذات نال جوڑن پاروں نصیب ہوندا اے۔
جے کوئی لکھن والا ہووے تے رب دی تخلیقی کتاب وچ اشرف المخلوق ہر بندہ ای اِک وکھری کہانی جاپدا اے۔
عرفان رضا ، ڈاکٹر تصوّر ملک تے ملک قاسم ہوراں دے والد تے میرے چاچا جی حاجی ملک محمد حنیف مرحوم وی رب دے رنگاں وچ رنگی اِک کہانی ساہن جہڑی رب ضلع حافظ آباد دے باب وچ پنڈ چھنّی چوریڑہ دے ورقے اُتے لکھی سی۔ اَیس کالم وچ ایہ کہانی مکمّل تے ساری نہیں پیش کیتی جاسکدی پر تعارفی طور ایناں ضرور عرض کراں گا کہ ایہ بڑی محبّت تے پیار بھری کہانی سی۔اَیس کہانی وچ اِک اصلی پنجابی پتّر دی غیرت وی اے۔اِک پنجابی وِیر دی تحریر وی تے اِک پِیو،چاچے ،بابے دا سچّا رُوپ وی۔
ایہ کہانی مسیت ،آستانیاں،خانقاہواں تے منہاج القرآن نال جڑے اِک کردار دی اے۔ایہ کہانی پاکستان وچ مصطفوی ؐ انقلاب دے مشن نال وابستہ رہ کے ایس ملک دے سیاسی نظام نوں یکسر جڑوں مکان دے بعد ایتھے عدل وانصاف تے مساوات تے مبنی نظام متعارف کران لئی مردِ قلندر شیخ الاسلام پروفیسرڈاکٹر محمدطاھرالقادری (جنہاں اجے اپنی قوم توں تبدیلی بارے اِک وار پچھن ضرور آنا اے) دی آواز تے لبیک کہن والے اِک مجاہد دی اے جہڑا ہر وقت روشن منزل دی تلاش لئی سفر وچ رہئیا۔
ایہ کہانی ضلع حافظ آباد دے مشہور و معروف ادیب ،مفکّر مدبّر ،نقادتے بلند پایہ شاعر ملک محمداشرف ہوراں دے ماں جائے دی اے۔
ایہ کہانی 1950 توں شروع ہوکے 28جون2020تک تحریر ہون والے اک کردار دی اے جہڑی پڑھن سنن لائق اے تے انشاء اللہ روزوار بھلیکھا راہئیں تھاڈے تک اپڑدی رہئے گی تے چار دِناں دے اَیس میلے وچ کنج دے من کچھویں کردار رہئے نیں ،ایس جانکاری دا سلسلہ چلدا رہوے گا…
( انشاء اللہ )

اپنا تبصرہ گھلو