غزل

عبدالکریم قدسی

ایہدی حرمت جیویں ملک عرب دی اے
دل دی دھرتی جیویں بھوئیں رب دی اے
سچ دا غم نہیں ملدا ہاری ساری نوں
ہر بندے نوں کد ایہ دولت لبھدی اے
کہڑے مونہ تھیں شکوا کریئے بختاں دا
بختاں نال تے ساڈی لگدی پھبدی اے
چہریاں اُتوں خول پگھل کے ڈگ پئے نیں
سچ دے سورج تیری دھپ غضب دی اے
غرضاں دے لئی اک دوجے نوں ملدے ہاں
اک میری نہیں ایہ مجبوری سب دی اے
علم ہنر دی دوڑ تے دوڑن والے دی
ایہ آہلک وی نہ ایہ نام نسب دی اے
کجھ نہ دیو تے ایہ وی کجھ نہیں پرتاندی
لوکاں وانگوں دھرتی وی مطلب دی اے
قدسیؔ کھروے ہتھیں رَونی کردا رہ
سانوں خشبوواں دی گل نہیں پھبدی اے