غزل
بیگم شاد چغتائی
دل ای قبلہ تے دل ای کعبہ تے دل وچ رب وسا لے
کاہنوں پھرنا ایں بنے بنے اندر جھاتی پا لے
رانجھا رانجھا کردا پھرنا ایں تے ہوئی پچھان نہ کائی
رانجھا تیرے من وچ وسدا تے تینوں خبر نہ کائی
دل دے بوہے کتا بیٹھا تے ایویں پیا ڈراوے
رکھ ایمان سلامت بندیا تے ایہو پار لگاوے
عقل دے دیوے کنیں بالیں رب نہ کدی وی لبھے
عشق دا چانن ڈاڈھا سچا تے سدرہ تائیں لبھے
پتھر یار بنا زلیخا تے رُلدی رہی وچاری
پتھر سٹ کے یار منایا ہو گئی دور خواری
ایویں اچیاں چھالاں ماریں جو اڈدا سو ڈگدا
مٹی ہو کے منزل ملدی تے مقصد پائیے دل دا
دنیا داری نری خواری تے رب دا پیار سوکھالا
سچی دنیا اوہدی وسے جہڑا پیوے عشق پیالا
مستی چڑھے محبت والی تے یار کھڑا ہر پاسے
ظاہر باطن فرق نہ کوئی تے اکو ہر ہر پاسے
عشق دی لذت ڈاڈھی سوہنی تے دسی مول نہ جاوے
مستی بھریا دس نہ سکے جام تے جام چڑھاوے
دنیا والے رشتے جھوٹھے تے سچا رشتہ رب دا
اوہو لگیاں توڑ نبھاوے سچا عاشق سبھ دا
من دی کوک نوں من نال سن لے لگدی بڑی سریلی
ایہو سن دیاں رستہ مکسی شادؔ نہ پو دلیلی
