غزل

نور محمد نور

مہنگی ہے، پر ہے نیڑے میرے مکان توں
لیندا ہاں گھر دا سودا جہڑی دکان توں
اک زندگی چ بھاویں اک وار ہی اڑو
اچی بھرو اڈاری ہر اک اڈان توں
رجھیا ہے دل اجے تک اُس دی تلاش وچ
پاسے جو رہ گیا ہے جگ دے دھیان توں
آیا نہ چج جس نوں کتن دا زندگی
کی آس اس کچجی پھوہڑ رکان توں
من دی بھڑاس کڈھو ایپر ایہہ سوچ کے
نکلے گا کی نتیجہ تھوتھے بیان توں
کٹھنائیاں دے اگے گوڈے نہیں ٹیکدا
سکھیا ہے سبق جس نے پورس مہان توں
ہوکے تے ہاویاں دی دیندا ہے چاشنی
چاہندے ہو ہور اس توں ودھ کی جہان توں
مڑ کے نہیں اوہ اپنے گھر پرتدا کدے
بولاں دا تیر چھٹے جہڑا کمان توں
دیکھاں گے بھوتکال دے پنے پھرول کے
بنیا ہے ہند شاید ہندوستان توں
دیندے نہ شکریاں نوں روٹی تے دال اوہ
قربان کیوں نہ ہوواں مولیٰ دی شان توں
سدھراں دا خون کرکے پھردا ہے آکھدا
بلھاں نوں رنگ لگیا ہویا ہے پان توں
پیراں دی پہنچ رکھیں چادر دے ناپ دی
اگے نہ لنگھ بہتا ورجت نشان توں
الجھن چ پا نہ بہتا من دی اڈان نوں
لینا ہے پرکھ کے کی؟ توں آسمان توں
مولیٰ وی ساتھ دیندا ہے نور اوس دا
تردا ہے سیدھ لے کے جہڑا قرآن توں