غزل
منظورانور قریشی
لنگھ جاندی پرچھاویں وانگوں پھیر نا پاندی پھیرا
یاں تے توں بس سسی جا کے تھل وچ جان گوا
یاں کوئی میتھوں لے جائے گا تینوں صیدو کھیڑا
لکھاں چن چڑھے چڑھ ڈبے لکھاں چمکے تارے
پھیر وی چناں ایس کملی نوں تیرے بانجھ ہنیرا
اک اک کر کے ونگاں ٹٹیاں باہواں خالی ہوئیاں
دل وچ تیریاں یاداں دے سیاں وچ خونی ڈیرا
میری کالی چنی دے وچ بجلی وانگوں آ جا
پنڈوں باہر دھریکاں تھلے راہ اڈیکاں تیرا
لنگھ جاندی پرچھاویں وانگوں پھیر نا پاندی پھیرا
