غزل

رمضان شاکر

سوچاں سمجھاں اڈ پڈ گئیاں ہو گئے آلے بھالے لوک
گونگے بولے جاپن مینوں میرے آل دوالے لوک
جے کر لوڑ پئی تے ایہناں ساتھ کدے وی دینا نہیں
ایہناں نوں ازمانا کیہ اے ایہہ نیں ویکھے بھالے لوک
غیراں دے دُکھ درد ہمیشہ جہڑے سینے لاندے نیں
اوہو نیں انسان مثالی اوہو کرماں والے لوک
تمیاں نالوں کوڑے جاپن چھویاں نالوں تکھے نیں
پھُلاں دے روپ اندر ویکھے زہریلے کنڈیالے لوک
پانی وچ مدھانی پایاں کجھ وی تینوں لبھنا نہیں
میں آں ساری جوہ دا جانو لکھاں وار کھنگالے لوک
نکی جنی چِھٹ وی جہڑے اپنے اُتے جردے نہیں
اپنے گھر دے وگدے رکھدے ہر ویلے پرنالے لوک
کھدو نوں کیہ پھولاں شاکر لیراں پلے پین گئیاں
اندروں نیں دکھیارے سارے ظاہر وچ سُکھالے لوک