غزل

کرم علی کیفی

گھر دے اندر اگ پے گئی تے سڑیا مال غریباں دا
اوسے دن توں ہن تیکر اے بھیڑا حال غریباں دا
پیرا ںدے وچ جُتی کوئی نہیں تن دے اُتے لیڑا نہیں
روٹی دے لئی منتاں کردا ہر اک بال غریباں دا
ہتھاں تے وٹ پے گئے نیں تے جھریاں مونہہ تے پئیاں نیں
بھٹھیاں دی بھخدی اگ کیتا چہرہ لال غریباں دا
اک ویلے دی روٹی ملدی دوجے ویلے دا فاقہ
ایس طرح ای لنگھدا یارو ہر اک سال غریباں دا
سر توں لے کے پیراں تیکر ایہدے کھوہ وچ غرقے نیں
قرضے دے نال ونھیا ہویا ہر اک بال غریباں دا
مٹھا گھیو تے مرچ نہ کوئی مُک گئے گھر دے دانے وی
تیجے دن توں مُکیا ہویا آٹا دال غریباں دا
سانجھاں ایہناں نال توں کر لے نیکی دے نال بھر جھولی
دلوں بجانوں کیفی جی توں دکھڑا بھال غریباں دا