غزل
اکرم شیخ
سُنجیاں گلیاں بند دروازے بولدے نیں
وچ فضاواں ہوئیاں گلاّں کھولدے نیں
رات دنے سوچاں دے بلدے شہراں وچ
خشبو‘ چن‘ ستارے‘ مٹی رولدے نیں
اکھاں وچ کھلوتے منظر صدیاں توں
تیز ہوا وچ خاب وی گنجھل کھولدے نیں
اپنیاں اکھاں اپنے ہتھاں وچ رکھنا
پانی تے پرچھاویں اکثر ڈولدے نیں
شیشے اندر لکھاں چہرے جاگدے نیں
ہتھ ہوا دے جد وی پتھر تولدے نیں
