غزل

کرم علی کیفی

سجناں نوں ازمائی دا نہیں
سوچاں اندر پائی دا نہیں
سپاں دے پتاں نوں ہرگز
سجناں ددھ پلائی دا نہیں
رب دی پیاری دھرتی اُتے
ہرگز قہر کمائی دا نہیں
کہڑا کہڑا آکھ کے سجناں
ایویں رولا پائی دا نہیں
جہڑا درد شناس نہ ہووے
اوہنوں حال سنائی دا نہیں
اکاں نوں سن میرے سجناں
ہرگز پانی لائی دا نہیں
رب دی سونہہ ایہہ نہیوں پچدا
مال غریب دا کھائی دا نہیں
مسکیناں لاچاریاں اُتے
اپنا رعب جمائی دا نہیں
اپنے سجناں متراں کولوں
دل دا بھید لکائی دا نہیں
بوہتا پیار جتاون دے لئی
ویری دے گھر جائی دا نہیں
جہنوں بھکھ ستایا ہووے
اوہنوں ہور ستائی دا نہیں
کیفیؔ سجناں نوں ہر ویلے
لارا لپہ لائی دا نہیں