نہ لِکھ

امرجیت سنگھ سندھو

پِنڈ دی قسمت چ ربّا، سُنجیاں ستھاں نہ لکھ!
چٹیاں چْننیاں تے مہندی ہینیاں تلیاں نہ لکھ!
کلیاں دے بھاگاں چ نہ پتھراں دے گل پینا لکھیں،
کویاں دے بھاگاں چ بے شک اے خدا! کلیاں نہ لکھ!
جاں تاں دس بچیاں نوں ربّا، کرنی وڈیاں دی سنبھال،
نہیں تاں لاچاراں دے متھے، لمیاں عمراں نہ لکھ!
گھگیاں، بازاں تے کاواں وچلے انتر نوں وی جان،
ہر طرحاں دے پنچھیاں نوں، شاعرہ! ’چڑیاں‘ نہ لکھ!
سِر چ اِک دماغ وی ہوندے، اوہدی گل کر،
صفت دے قابل توں کیول کالیاں زلفاں نہ لکھ!
کیہ پتے کس گل توں، کس وقت مکرنا پوے،
مل کے ہی گلاں کراں گے، دوستا چٹھیاں نہ لکھ!
ترلیاں دا ول سکھا، سنگھرش دا رستہ نہ دس،
ہیر دے قصے سنا، مرزے دیاں واراں نہ لکھ!
ٹھیک ہی کہندے نے تیرے یار، ’سندھو‘ غور کر،
گیت لکھ، کیسٹ کڈھا، پیسے کما، غزلاں نہ لکھ!