غزل
سلیم کاشر
قبرستاناں وچ ہنگامہ شہراں وچ تنہائی اے
اج دے بندے نوں خود غرضی کہڑی تھاں لے آئی اے
تاریاں دی رتّ وچ نہا کے چن وی پیلا لگدا اے
سورج چڑھیا تے اوہدی وی ڈبّ کھڑبّ رشنائی اے
سچ دا دیوا بال کے پھریا رات رات آوارہ میں
لوء لگی تے شہر دے لوکیں لگے کہن شدائی اے
میرے گھر وچ درد پروہنے، کھلھے بوہے آؤندے نیں
ایہہ کوئی بہتا ای سجن لگے، جس کنڈی کھڑکائی اے
سنگ دلاں دی اس دنیا چوں نس کے کدھر جاویں گا
کعبے تے بت خانے وچ وی پتھراں کول خدائی اے
اساں پنجابی خاطر مستقبل وی داء تے لایا اے
دوجیاں وانگوں فن دی ہٹی اساں نہ مول سجائی اے
