لہرائوندی اے
امرجیت سنگھ سندھو
چاندی رنگی زلف سون مکھ تے لہراؤندی اے
تیری صورت پہلاں توں وی ودھ نشیاؤندی اے
لوکیں کنج کہندے نے، ’چٹھی درد ونڈاؤندی اے
ایہہ تاں دکھدے دل دیاں چیساں ہور ودھاؤندی اے
عشق دیوانے لوکاں نوں دنیاں دھمکاؤندی اے
مورکھ ہے، جو ازمایاں نوں پھر ازماؤندی اے
اِک دن سی جد میرا ناں لینوں شرماؤندی سی
پر اج کل اوہ میرا ناں لینوں گھبراؤندی اے
میرے سنماناں تے تینوں ویکھ کے میرے نال
جس مینوں ٹھکرایا سی، اوہ ہُن پچھتاؤندی اے
توں وی کد سمجھی سیں، چل پھر وی سمجھائی جا
اس عمرے ہر عورت بچیاں نوں سمجھاؤندی اے
تیرے نال غزل دی نسبت ایداں ہے سندھو
بُڈھے پِپل ہیٹھ کڑی جیوں پینگھ چڑھاؤندی اے
