غزل
بابوفیروزدین شرف
اک سرنگ تے بچ گئی، پر دوجی اڈی
اٹاں ایداں اڈیاں جیوں اڈے گڈی
ویکھ ویکھ کے دشمناں نے پائی لڈی
ہارے مول نہ حوصلے، پر بیڑا بڈی
راتو رات قلعے دا کل کوٹ بنایا
پھزرے اٹھ مراد نال پھر متھا لایا
غیرت اندر شیرنی ایوں کیتے ہلے
رن دے اندر رتّ دے پرنالے چلے
سیس جڑاں توں لاہ لاہ روح اینے گھلے
آکھے ملکل موت وی، پیا بلے بلے
