پتھر ملے

امرجیت سنگھ سندھو

لُک لُکا کے تاں بتھیرے ماردے پتھر مِلے
جد کہ میں چاہْندا سی کوئی سامھنی ٹکر مِلے
راجیاں نوں ویکھ گھاہ کھاندیاں اتہاس نے
لازمی تاں نہیں کہ شکر کھور نوں شکر مِلے
عشق دا چکر کدوں ہوندا اے ہر اک نوں نصیب
بُہتیاں نوں تاں سدا روزگار دے چکر مِلے
مِل سکی اک بوند وی نہ اس نوں سچے پیار دی
جس دی خواہش سی کہ اس نوں پیار دا ساگر مِلے
ایوں ہی انبر ول نوں اُسردے گئے جیکر مکان
لوک ترسن گے کہ ویکھن نوں تاں کجھ انبر مِلے
پتھراں دے گل چ اکثر پیندے نے کلیاں دے ہار
خوشبو ورگے جذبیاں نوں تاں سدا پتھر مِلے
شبھ شگن ہویا اے، سمجھو سفل ہو جاؤ سفر
جاندیاں رستے چ جے سندھو جیہا فقر مِلے