شکوے بڑے رہے

امرجیت سنگھ سندھو

مینوں میری تقدیر تے شکوے بڑے رہے
مجبوریاں دی قید وچ سبھ چاء تڑے رہے
خبرے کیہناں لئی رکھدے ہتھاں ’چ پھل اوہ،
ساڈے لئی تاں ہر سمیں، خنجر پھڑے رہے
زلفاں دے سوندر میگھلے، نہ پریت دی پُھہار،
اپنے تاں بھاگاں وچ سدا، غم دے گڑے رہے
جد پچھیا میں اوس نوں، ’کتھے رہیا ایں رات؟‘
اس آکھیا، ’ہم آپکے در پر پڑے رہے‘
آیا بڈھاپا تاں اساں وی پیار سکھ لیا،
جد خوب صورت عمر سی، اودوں لڑے رہے
مت سوچ کہ اوہناں تے وی آؤ کدی بہار،
ساون جہے موسم چ وی جہڑے سڑے رہے
مالک دے ہتھاں نال اوہ بجھ گئے سدا لئی،
بن کے نگینے مُندری وچ جو جڑے رہے
عرشیں اڈاری لاؤن دا جانن اوہ کیہ سواد،
چوری دے لوبھ وچ جو پِنجریں تڑے رہے
تن، دل، دماغوں تاں کھری ہر شے نکل گئی،
’سندھو‘ سواس ہن کہ جو فِر وی اڑے رہے