امتو دی تصویر
عاصم بخاری
رنگ سلونا کنک ونّا‘ تے پنڈے دی خشبو
عطر پھلیل توں سوہنی لگدی مینوں تھوم دی بو
کھہہ کھہہ لنگھدی نال رُکھاں دے اوہہ مغرور جوانی
سپنی وانگ پھرے وٹاں تے جیویں کوئی دیوانی
میلے ہتھ تے لبڑے لیڑے بلیاں اُتے سک
ویکھ لواں جے میں اکھ بھر کے پیندا مینوں شک
ایہہ کوئی سسی‘ سوہنی ایں‘ یا رانجھے دی ہیر
ایہہ جے میری ہو جائے تے بدل جائے تقدیر
بن کے ویلا پھنیر سپ‘ راہ وچ آن کھلوتا
ہاسے مُکھ توں کھو کے سارے سوچاں آن دبوچا
وانگ سروں دے مُکھ دی لالی پے گئی مڑ پیلی
سارا زہر سپاں دا پی کے‘ امتو ہو گئی نیلی
جگ اسمان نے اکھی ڈٹھا ظلم دا اوہ نظارہ
کوئی وی رَل کے دے نہ سکیا‘ ظلم دا کفارہ
لٹ دا مال سمجھ کے اس نوں رل مِل ونڈی پائی
چپ کر کے سب سہہ گئی امتو‘ نہ دتی اس دہائی
تیرے نال جو ہویا امتو نہیں تیرا کوئی قصور
اس جگ اندر نہیں کلی توں‘ نیں ہور کئی مجبور
جہڑے ایتھے ظلم نیں کردے‘ موت نوں کیوں بھُل جاندے
ایتھوں بچ کے اگے جا کے اصل نتارے ہوندے
میرے لئی توں اج وی امتو اک سجرا پھُل ایں
مہک گلاب چنبیلی بھریا‘ توں انمول اک گل ایں
