کونجاں دی کرلاٹ

شہزاد نیئر

ناں ہتھ ودھائیں ظالماں، ناں ٹاہنی اتوں لاہ
اسیں کلیاں درداں ماریاں، ساڈے موسم بے پرواہ
اسیں ہجر کیاری اگیاں، سانوں وصلاں دا اے چا
توں پل دو پل وچ توڑ کے، ٹر جانائیں جھولی پا
اسیں رلیاں وِچ تھلاں دے، اتے چھڈے شہر بھنبھور
ساتھوں راہ گواچی کیچ دی، ساڈی اوکھی ہو گئی ٹور
اساں ڈولی چِیکاں ماریاں، ساڈی ہتھ بگانے ڈور
اسیں رانجھن سفنے ویندیاں، سانوں کھڑ دے کوئی ہور
اسیں بھیڑے پل دِیاں جمیاں، ساڈے لیکھ نے ساڈے چور
ساڈا پار کھلوتا ہان دا، وِچ دریا زور و زور
اساں گھڑیاں مِنتاں کیتیاں، جد لہراں پایا شور
اسیں وِچ چناں دے ڈبیاں، ساڈی دیس بگانے گور
ساڈے وال تھلاں وِچ کھل گئے، اتے لِیڑے لِیرولِیر
سانوں کھیڑیاں کھرلی بنیا، ساڈے رانجھے پِھرن فقِیر
جد ما پیاں واجاں ماریاں، اساں آپے توڑے تِیر
ساڈے مرزے لہو وِچ نہا گئے، ساڈے ویری ہو گئے وِیر
ساڈے ہنجو واچھڑ سان دی، ساڈی کدے نا سکی اکھ
جد قسمت مکھ پرتا لوے فر کیہڑا کردا ای پکھ
اساں پٹھے توے دی کھا لئی، اتے بالے ہجر دے ککھ
کیہ جسماں دے وِچ لبھنائیں، اسیں آپ توں ہویاں وکھ
سانوں عشق نیں متاں دِتیاں، اتے چاڑھے سوہے رنگ
سانوں سولاں سولی چاہڑیا، ساڈے چھیکو چھیک نیں انگ
ساڈی تھاں تھاں کِھلری واشنا، اتے لبھے آپنا سنگ
ساڈے بھور گواچے جنگلاں، جیوں در در ہون ملنگ
ساڈے پیراں مٹی بنیا، ساڈا چلدا نہیں کوئی وا
سانوں ساڈے ہنجواں پِیچیا، اساں کھادے درد ہوا
سانوں اگ غماں دی ساڑدی اتے سدھراں ہون سوا
اسیں کلیاں درداں ماریاں، ناں ٹاہنی اتوں لا