غزل
رمضان شاکر
کنڈا سمجھ کے اپنے توں نہ ایویں دور ہٹا مینوں
میں تے پھُل گلاب دا سجرا جوڑے وچ سجا مینوں
آنڈ گوانڈھ تے ایدھر اودھر ایویں نہ پیا رولا پا
میں تے اکلاپے دا گون آں کلیاں بہہ کے گا مینوں
تیرے ورگی چھیل چھبیلی رُت نشیلی آئی اے
توں وی کدھرے آ جاویں تے چڑھ جاون گے چاء مینوں
تیرے میرے پیار نوں کدھرے نظر نہ لگے دنیا دی
میں تینوں دل اندر رکھیا اکھاں وچ لُکا مینوں
کیہ ہویا تے کیویں گزری لمی رات جدائی دی
میری میرے کولوں سن لے اپنی آپ سنا مینوں
ایہ وصلاں دی رات سلکھنی فیر آوے یاں نہ آوے
توں وی جاگ میرے سنگ رل کے ساری رات جگا مینوں
ازمائے نوں ازمانا تے کہن سیانے بے عقلی
میں تے ہاں ازمایا ہویا سو واری ازما مینوں
اتھرو اج تک روک سکے نہیں کسے وی جاون والے نوں
پونجھ لے توں وی اپنے اتھرو نہ پئی نال روا مینوں
اک ہونی ان ہونی کدھرے شاکر ہوون والی اے
ان جانی جہی خوف دوانی آوے کتوں صدا مینوں
