غزل
سلطان کھاروی
گدڑ پور نیں جیون مارے کدی وی نہیں نر لگے
ویلے متھے سہرا بنھ کے ٹیپو جہے مر لگے
پار کتے کوہ قاف تصور جا کے پجا پریئے!
تیرے چیتے کیل لیا تے یاداں نوں پر لگے
ہور کوئی نہیں منشا نہ ای ست اسمان اے لوڑ
کٹے نہ کوئی بخت کبوتر ہون جدوں سر لگے
ایہو روگ ربابؓ سکینہؓ زینبؓ دی سر پیڑ
یاد آوے نہ کربل تے پھر کوفا وی گھر لگے
وچ آواں تے مرے نصیبوں سونا ہولا پھُل
کڈھاں پیر تے وطنا! تیری مٹی وی زر لگے
دن سورج تے چن چوں حصا منگاں کیہ سلطان
میریاں اکھاں لئی نیں ساریاں راتاں دے در لگے
