غزل

کلیم شہزاد

سر تے ورھ پئی بارش‘ نھیری قہراں دی
نینہہ رکھی اے جد دی نویاں شہراں دی
بدل زلف ہٹائی اس نے مکھڑے توں
ٹٹ کے رہ گئی آکڑ شکر دوپہراں دی
نمھو جھانے جذبے سوچیں ڈبے نیں
ویکھ کے اتھری دہشت خونی لہراں دی
ساہ پیمانے مُک جاندے نیں بندے توں
ہو نہیں سکدی منتی دل دیاں بحراں دی
اج غریباں کارن موت وی سستی نہیں
ودھ گئی وچ بزاراں قیمت زہراں دی
نھیریا ڈوب دے شوہ دریا وچ کشتی نوں
عزت رہ جائے اوہدیاں جگنو لہراں دی
پینڈو جذبے ایتھے آ کے مر جاندے
نور حیاتی چن لیندی وا شہراں دی
ساڈی جھولی سوچ پراگے پا جاندی
یاد آئوندی اے جد وی بیتیاں پہراں دی
سڑن کلیم تے پھر کیہ ہویا‘ میرے ساہ
خیر مناون اوہدیاں سیتل ٹھہراں دی