غزل

انور اُداس

میں جانو آں اس دنیا دیاں اچیاں نیویاں تھاواں دا
بھاویں آں ککھ فیر وی آں میں آگو تیز ہواواں دا
میرے ذہن چ بھیڑ بڑی اے ون سونیاں سوچاں دی
میرے آل دوالے رولا اے بے انت صداواں دا
میں چانن لئی ہر تھاں ایتھے سچ دے دیوے بالے نیں
میں ہر گز نہیں رکھیا اپنے دل وچ خوف سزاواں دا
اوہدی وی اج شکل پچھانن دے وچ بالکل آئوندی نہیں
کل جہدی ہٹ دھرمی گھٹیا سی گل میریاں چاواں دا
ڈر ہووے گا اوہناں نوں جو جین سہارے غیراں دے
ٹہنی توں وکھ ہوئے پتر نوں کیہ بھار خزاواں دا
ویکھیں سوچ سمجھ کے کنڈھے اُتے کلّی پاویں توں
ایس ات چکے دور دے وچ بھرواسا کیہ دریاواں دا
انورؔ پیر پساریں اپنے ویکھ کے اپنی چادر نوں
اپنے سر تے ہرگز نہ لئیں کوئی احسان بھراواں دا