غزل
الیاس آتش
کجھ ساڈے تے کرم ایویں دا فرمایا گیا
دید اک پل دے کے ساری عمر تڑپایا گیا
کل جو پیتی سی اجے نہیں اوس دی مستی گئی
ساقیا! نہیں اج میتھوں میکدے آیا گیا
عاشقاں تھیں اے برا کیتا سدا ای عشق نے
دار تے ٹنگیا کس نوں زہر پلوایا گیا
اس حقیقت توں بھلا میں اکھ چراواں کس طرح
جد گیا سورج تے اوہدے سنگ مرا سایا گیا
فر بدل کے بھیس اوہو ای شکاری آ گئے
فر ساڈے واسطے اک جال پھیلایا گیا
اوہدیاں یاداں ای آتش ویکھیاں ہر وار میں
جد کدے وی در مرے دل دا اے کھڑکایا گیا
