مُڑ نہ آواں

امرجیت سنگھ سندھو

جی کردا اے اِس دُنیا چوں میں کدھرے اڈ جاواں، مڑ نہ آواں
اس دنیاں چوں کیہ کھٹیا اے میرے دل دے چاواں؟ ہوکے ہاواں
تنگ دلاں دے وچ وچرنا، تنگ دستی وچ جینا، ہولے تھینا
اک اک خواہش دی خاطر میں، کاہتوں دل تڑپاواں؟ مر نہ جاواں
مینوں نر موہے نوں ربا، موہ دی عادت پا دے، پیار سکھا دے
جیہڑا پیار ہے دتا مینوں، میرے بھین بھراواں، بھل نہ جاواں
جھلک وکھا کے تر گیا سوہنا، ایسا چت چرایا، مڑ نہ آیا
کتھوں لبھاں؟ میرے پلے ناواں نہ سرناواں، کدھر جاواں
کوتا نالوں کومل سجنا، نظراں وچ سما جا، دل وچ آ جا
تھاں تھاں مونہہ اڈی کھڑیاں نے ویری درگھٹناواں، مر مر جاواں
پچھلی عمرے بال سکھے نے بہتے چیتے آؤندے، دل تڑپاؤندے
کوئی ملا دئے وچھڑے سجن، کوْنج وانگ کرلاواں، ترلے پاواں
شام ڈھلے پردیساں دے وچ اکثر دل گھبراؤندے، مڑنا چاہوندے
گھر دی کھچ ودھائی، گھر نوں مڑدے چڑیاں، کاواں، مجھاں، گاواں
بچیاں نے بننا ہی ہْندے، جوبن متیاں کڑیاں، تے پھر بڑھیاں
میں تیرے چوں ہُن وی تکداں، جوبن دا پرچھاواں، صدقے جاواں
مشکل وچ پھاتھے ’سندھو’ دا، کیہڑا ساتھ نبھاؤندا، بپتا پاؤندا
متر تاں کیی، ہُن تاں میرا سوچ رہے پرچھاواں، ’چھڈ ای جاواں