غزل

سائیں عبدالغفور

منصف توں پچھنا چاہناں ظالم نوں آڑ کیوں ایں
چڑیاں دے آہلنے تے بازاں دی تاڑ کیوں ایں
تھاں تھاں تے پچھدا پھردا اے اج دے سمے توں بندہ
شہراں چ کالی رچنا بربر اجاڑ کیوں ایں
کیہ بدپرہیزی ہوئی پچھنا ایں طبیب تینوں
دل دی نبض توں وکھری ناہواں دی ناڑ کیوں ایں
گھر دا کباڑ اٹھ کے گھر نوں ای کھادی جاوے
پل پل میں سوچنا واں ایناں وگاڑ کیوں ایں
پتھراں دے شہر اندر تک گرجے گھر تے مندر
میں اپنا گھر سجاناں غیراں نوں ساڑ کیوں ایں
تیرا باغ سارا پھریا اصلے توں جاندا ای گریا
جس رکھ دی چھاویں بہناں گندی ہواڑ کیوں ایں
کوئی غریب لٹیا اے کہ یتیم ماریا اے
ایہہ نہیں تے دس غفورا امبراں نوں پاڑ کیوں ایں