غزل

عبدالکریم قدسی

جد دے خود غرضی دے ولے ساڈے ذہن قریب ہوئے
سوچاں دی تسبی دے سارے دانے بے ترتیب ہوئے
اپنی دھرتی دا حق مار کے پوری کسراں پینی سی
امداداں لَے لَے کے دوجیاں کولوں ہور غریب ہوئے
جیبھاں نال یرانے پا کے جیباں خالی کر بیٹھے
ساڈا جوٹھا کھاون والے ساڈے اج رقیب ہوئے
کماں توں گھر جاون ادھی رات نوں سکھنی جھولی نال
ساڈے عہد دے بچیاں لئی وی ماپے بڑے عجیب ہوئے
گلیاں گلیاں پاتھیاں اُتے سکیاں سکیاں انگلاں نال
شام سویرے مُہراں لاندے لاندے اسی غریب ہوئے
تھکے ٹُٹے ہوئیے سانوں رج کے نیندر پیندی اے
کِنے خش ہاں قدسی ساڈے اچے بہت نصیب ہوئے