غزل
زاہد صدیقی
جد تک ظلم نوں جرنا پئے گا
تد تک ساہ ساہ مرنا پئے گا
رویاں دھویاں گل نہیں بننی
جو کرنا اے، کرنا پئے گا
گلاں تے فر نریاں گلاں
پیر اگیرے دھرنا پئے گا
ورھیاں توں آں تیرے بوہے
تینوں کاسہ بھرنا پئے گا
کل دے وانگوں اج فر زاہد
اکھ نوں راتیں ورھنا پئے گا
