غزل
زاہد نواز
رُکھ اُجڑے تے چڑیاں وی کجھ ڈریاں ڈریاں رہ گئیاں
جاون والے ٹر گئے پر کجھ اکھیاں بھریاں رہ گئیاں
سجناں دے گلدستے تکناں تے ایہہ سوچدا رہنا واں
جے پُھل سُک گئے نیں تے فر کیویں سُولاں ہریاں رہ گئیاں
میں تے اج تک توڑ نہ سکیا جثے لگیاں جوکاں نوں
اگ دے ایس سمندر وچ وی اُنگلاں ٹھریاں رہ گئیاں
بوہیوں باہر کھلوتا رہ گیا ورہیاں دا پردیسی تے
گھر دے مینٹل پیس اُتے تصویراں دھریاں رہ گئیاں
زاہد بھلے دناں نوں لبھدے لوکی پتھر ہوگئے نیں
یاں میں بچیاں یاں ویلے دیاں جادوگریاں رہ گئیاں
