غزل

نور محمد نور

ایسی گرمی لگی نرم کلاوے نوں
جیونکر جپھی پا بیٹھا میں آوے نوں
ہتھ بیگانے دے کے خوشیاں گھر والے
لے آئے پرنا کے ہوکے ہاوے نوں
متر کی جو دھر کے برف دلاراں دی
ٹھار سکے نہ ہجر بھکھائے لاوے نوں
وڈھوں کھاؤں کردا ہر پل برہا دا
کتھوں لبھن جاواں دل بہلاوے نوں
ٹھنڈا ٹھارا پیا چلھا مسکاناں دا
لبھن جائیے کتھوں نگھ دلاوے نوں
دھپاں وانگ تپے ہر اک ساہ بلھاں دا
کی پھوکاں میں ساون دے مکلاوے نوں
اینا کہڑا بوجھ ہے خالی پنجر دا
چکّ لوو رل مل کے اک اک پاوے نوں
پگڈنڈیاں تے متّ تہاڈی مارے نہ
جوڑ لویں تلیاں دے نال پتاوے نوں
پیڑاں سمجھن لگ پوے گا قوم دیاں
ٹھیس جدوں خود لگی دل دکھلاوے نوں
جہڑا امن کرے دھرتی دے سینے تے
امن نشانی دیواں جنگ ہٹاوے نوں
ایڈا تنبو تاناں کنج اسماناں تے
دھپاں توں سانبھن نوں پتر ساوے نوں
چھڈّ دتی ہونی انہونی منصف تے
واپس کیوں لئیے ہن کیتے دعوے نوں
اثر ذرا نہ ہویا میرے ساہاں تے
زہر وی نقلی ملیا زہر کھلاوے نوں
اپنی چادر دے وچ پیر پسارو نور
بیٹھ گیوں کیوں لے کے لوک دکھاوے نوں