غزل
بیگم شاد چغتائی
خوش ہوندے سو ویکھ کے ہاسیاں نوں اج ہنجواں دے وس پا دتا
جہڑا منگ کے لیا سی دل ساتھوں سانوں توڑ کے ہتھ پھڑا دتا
جہڑے پیار والے پھُل کیردے سن اج نفرتاں دے کنڈے بیجدے نیں
ربا انج وی ہوندا اے وچ دنیا سانوں کیہ کیہ تماشا وکھا دتا
دل ساڑ کے ساڈا سواہ کیتا ایہنوں پھول کے ہن کیہ لبھدے او
ہیرا قیمتی دتا سی اک تہانوں تساں اپنے ہتھیں گنوا دتا
کہڑے ظالم نے تہانوں کہہ دتا تہاڈے حسن دا کوئی جواب نہیں
کہڑے بدنصیب نے اگ لائی تہاڈے حسن نے ساڑ سواہ دتا
عمراں تائیں زوال ہمیش آوے عشق ازلوں ہی لازوال بنیا
رات ویلے دی لگی ہوئی اگ ویکھو صبح ویلے وی بھانبھڑ مچا دتا
لڑ پھڑ لتا جہڑا عشق والا‘ آوے موت تے فیر نجات ہووے
ہر وار محبوب دا سہہ لینا اج فیصلہ اساں سنا دتا
بھری محفل دے وچ حیران کیتا دتی فیر اجازت نہ ویکھنے دی
جھوٹھی عزت نوں شاد بچان خاطر کہیا کرفیو ساڈے تے لا دتا
