غزل
منور احمد کنڈے
راتاں نوں پوشاک بدل کے
چانن روندا باہر نکل کے
کناں درد سی دیوے اندر
کیہ دسے پروانہ جل کے
مر کے وی جے جیندے رہنا
سجناں دا در بیہہ جا مل کے
دل سونے دا کندن ہویا
آیا عشق دی اگ چوں گل کے
اوکھے رستے الفت والے
ٹھیڈے کھا کھا ویکھے چل کے
دھرتی لاٹو وانگر گھمے
رکھ منور پیر سنبھل کے
