غزل
عمران سلیم
دوجیاں وانگوں توں نہ اپنے یار پرکھ
پرکھ سکیں تے ویلے دی رفتار پرکھ
نت نویں اوہ جگ تے ٹھوکر کھاندا اے
ہوندی اے جس بندے دی بیمار پرکھ
پتل سونا اکو جہے نیں ویکھن وچ
وِس نہ ایویں صورت تے کردار پرکھ
میرے وانگوں کلاّ ای رہ جاوے گا
بُرے بھلے دی جنہوں نہیں سرکار پرکھ
ہور کدوں تک ساتھ ترا ایہہ دیون گے
آئوندے جاندے ساہواں دی رفتار پرکھ
سمجھیں گا توں فرق بدی تے نیکی دا
پھُلاں دا تے کنڈیاں دا کردار پرکھ
فیر توں مینوں بے شک مندا آکھ لویں
پہلے خود نوں یار سلیم اک وار پرکھ
