غزل
امرجیت سنگھ سندھو
ساگراں، ماروتھلاں جاں پربتاں نوں ویکھ کے
رُکدے نہیں منزل دے راہی، مشکلاں نوں ویکھ کے
شاہدی بھردی ہے کالنگا، اک درندے وچ وی
جاگیا موہ زندگی دا، مردیاں نوں ویکھ کے
سوچدا سی ہُن میں جا لگوں کسے چوپال وچ
رو پیا پپل دا بوٹا، گملیاں نوں ویکھ کے
عمر بھر جو رنگ بھر سکیا نہ، شرمندہ ہاں میں
دل چ واہے زندگی دے خاکیاں نوں ویکھ کے
کجھ کو لے کے روشنی ونڈدے نیں اگے جگت وچ
کجھ کو جلدے نیں مشالاں جلدیاں نوں ویکھ کے
رکھیے تاں رکھیے نظراں دے ساہویں جان باز
حوصلہ نہ ہار بہیے، بزدلاں نوں ویکھ کے
دیر توں بے حس پئی سی، ٹُٹیاں تاراں دے نال
رو پیا وینا دا دل، سازندیاں نوں ویکھ کے
ہائے! نیتا ساہمنے نہ کہہ سکے کجھ وی غریب
سہم گئیاں سن گٹاراں، شکریاں نوں ویکھ کے
