غزل
منورشکیل
جد میں لئے نیں راز پرانے یاراں دے
سارے پردے لہہ گئے دعوے داراں دے
دھمی کنے سر ای نہیں سن دھوناں تے
راتیں شہر چ رولے سی دستاراں دے
کمیاں دے سر تاں ازلوں ای ننگے نیں
اُچے شملے کردے رہے سرداراں دے
ہتھ وی پیلے ہوئے نہ بھکھاں جائیاں دے
غربت پیلے کیتے ہتھ مٹیاراں دے
ساری عمراں سر تے سورج رہیا اے
ترلے اج تائیں کیتے نہیں دیواراں دے
سُکے رکھاں نال اڑا کے پھلاں نوں
لاہ دتے نیں قرض شکیل بہاراں دے
