غزل
بابا نجمی
رب کرے میں فیر اک واری ہو جاں سولاں سالاں دا
فیرکڑی کوئی دیوے مینوں جوڑا اک رومالاں دا
فیر اک واری بھابو مارے بولی ہیر سیالن دی
چھڈاں اپنا تخت ہزارہ ویکھاں پنڈ سیالاں دا
فیر وجاواں بیلے ونجھلی نٹھدی آوے ہیر کوئی
فیر اک واری جال وچھاوے کیدو اپنیاں چالاں دا
فیر اک واری منگنی ہووے فیر چڑھاں میں گھوڑی تے
فیر اک واری واجے وجن سہرا ہوئے لعلاں دا
فیر کسے دا گھنڈ میں چُکاں ویکھاں فیر اک مُکھ نواں
فیر اک واری رنگ وکھاواں اپنے نویں کمالاں دا
فیر اک واری وانگ پکھیرو تڑکے گھر چوں نکلاں میں
تھکا ٹُٹا شامیں آ کے ڈِھڈ بھراں میں بالاں دا
جنی گل سنی جے لوکو میرا سارا سُفنا سی
اپنا دل پرچاون دے لئی گھڑیا شہر خیالاں دا
