غزل

امرجیت سنگھ سندھو

میں ایہہ نہیں آکھدا، ایدھر نوں اَڈو جاں اودھر َاڈو
تہاڈی سوچ ہے، جدھر نوں وی اَڈو، مگر اَڈو
اوہدے چوں اگمئیں آپا، اوہدے وچ ہی سما جانیں
نہ دھرتی نوں ہی بھل جائیو، میرے کھمبھو اگر اَڈو
جویں سنگھاں دے گھر سن گھوڑیاں دیاں کاٹھیاں اتے
اویں ہی جزبیو، کھنبھاں دے اتے لے کے گھر اَڈو
میں کجھ دانے جدوں بلبل دے بوٹاں اگے دھر دِتے
تاں اوہ بولی کہ ایدھر آدمی دی ہے نظر، اَڈو
سُنو! ایہہ آؤندی اے دل چیرویں اک ولکنی کدھروں
کوئی دم توڑ نہ جاوے کتے، اے چارہ گر اڈو
کدوں جاوو، کدوں دسو، کدوں آوے میرا دلبر
سنیہا ملن تک میں مر نہ جاواں، نامہ بر اڈو
جنوں او پنچھیو! ’ان داتا‘ کہندے سو، اُسے نے ہی
نشانہ سنھ لئے تے ہن ہے باقی کی کسر؟ اڈو
ہمیشہ اڈیئے، آپاں کوئی ککنوس تاں نہیں ہاں
مگر اڈنا نہ بھلو دوستو، نہ وی اگر اڈو
جے اڈنا چھڈ دینا ہے تاں کھنبھ اس نوں کرو واپس
خدا نے کھنبھ دتے نے تاں سندھو عمر بھر اڈو