غزل
علی محمد ملوک
سوچاں وچ سویرے نیں
لیکھاں وچ ہنیرے نیں
ویکھ اداسے منظر نوں
دل نے اتھرو کیرے نیں
ساہواں کچیاں تنداں نیں
جذبے بڑے پکیرے نیں
ڈیرے نت اس دھرتی تے
نہ تیرے نہ میرے نیں
کاہنوں دکھڑے دینا ایں
اگے ای پھٹ بتھیرے نیں
مہر محبت لوڑاں دی
مطلب دے ای پھیرے نیں
کون اڈیکے سجناں نوں
سنجے کاگ بنیرے نیں
سکھ ملوک مقدر نال
دکھڑے چار چفیرے نیں
