غزل
نصیربلوچ
تیری چندری یاد لباں تے انج دے جندرے لا جاندی اے
اپنے نال وی بول پواں تے تنہائی گھبرا جاندی اے
میتھوں وی نہیں دھکی جاندی غربت نت دوازے اُتوں
کھلا بوہا ویکھ کے اوہ وی کڑمی اندر آ جاندی اے
تیرے تے افسوس کراں کیہ دانے بینے بھل جاندے نیں
دولت دی چٹ لگ جاوے تے پیار دی حس پتھرا جاندی اے
لوڑاں‘ تھوڑاں‘ پیڑاں‘ روڑاں دے سب چشمے کٹھے ہو کے
میرے گھر تک آندیاں آندیاں غرببت بن دریا جاندی اے
گل نوں گل دا لہجہ موہرے وانگ نصیر بنا چھڈدائے
گل نہیں کھاندی اونا جنی لہجے دی وس کھا جاندی اے
