غزل
ایم آر شاہد
بھاویں پتراں کیتیاں چھاواں
فیر وی پنڈے لوہن شعاواں
جاون والے پرت نہیں آئوندے
کیوں بنیرے بولیں کاواں
چمڑے سانوں دُکھ نو گزیے
کیہ کر بیٹھے اسیں خطاواں
امبریں جے نہیں خوف دا پہرا
دسدائے کیوں فیر تارا ٹاواں
مر کے پُنگری پیار دی کھیتی
پل وچ روہڑی شک دریاواں
سارے شیشے انھے ہو گئے
کیویں اپنا آپ سجاواں
اوہ نہیں کدے وی ٹھیڈا کھاندا
ماں دیاں جنہوں ہون دعاواں
ہور کسے دی گل کیہ شاہد
اپنا ڈراوے پیا پرچھاواں
