غزل
اکبرکاظمی
چار چپھیرے نھیریاں دا اک ہالہ اے
انج لگے جیوں سورج دا منہ کالا اے
ہن کوئی سقراط نہیں ہیگا دنیاں وچّ
ویلے دے ہتھ کیوں ایہہ زہر پیالہ اے
شہر دیاں لوکاں دے چالے دسدے نیں
مڑ زخماں دا میلہ لگن والا اے
سکاں، سدھراں سینے وچّ کرلاندیاں نیں
اکبر نے بلھاں تے لایا تالا اے
