سر وچ چڑی دا آہلنا

امرجلیل

ملک وچ ایناں رولا کاہدے لئی؟ کیہ ہویا اے؟ کیہ اسمان ٹٹ کے زمین تے آ پیا اے؟ سمندر سُک گئے نیں؟ بھائی‘ کوئی تے کجھ دسے۔ میں تہاڈے ہونٹھ ہلدے ہوئے ویکھ رہیا واں۔ شاید تسیں مینوں کجھ دس رہے او۔ میں تہاڈی آواز سنائی نہیں دیندی۔ میں بڈھا کھوسٹ آں۔ اُچا سننا واں‘ نیڑے آ کے اچی آواز وچ مینوں دسو کہ ملک وچ آخر کیہ ہویا اے؟ میرے ہور نیڑے آئو۔ ہن میں تہاڈی گل سن سکنا واں۔ تمہید نہ بنھو میرے بھائی۔ مینوں نہ دسو کہ ایہ ملک کیوں تے کس مقصد لئی بنایا گیا سی۔ تسیں مینوں دسو کہ سیالکوٹ کیہ اے تے کتھے اے۔ ایہدے بعد مینوں دسو کہ سیالکوٹ وچ کیہ ہویا اے کہ ملک وچ ایناں رولا اے‘ کن پئی آواز سنائی نہیں دیندی۔ بھائی یقین کرو کہ میں نہیں جان دا کہ سیالکوٹ کیہ اے تے کتھے اے۔ میں نہیں جان دا کہ اوتھے کیہ ہویا اے۔
میں تہانوں کیویں یقین دواواں کہ تہاڈی خرافات بالکل وی میری سمجھ وچ نہیں آئوندیاں۔ انج نہیں کہ بڑھاپے دی وجہ نال میں الزائمر وچ مبتلا ہو کے یادداشت توں محروم ہوندا جا رہیا واں۔ ایسی گل نہیں کدی کدی اسیں زندگی دے کھلواڑ دا شکار ہو جانے آں۔ پچھلے ورھے غلط فہمی تے غلطی کسے ہور دی سی‘ پر خمیازہ مینوں بھگتنا پے رہیا اے۔ ساڈے ملک وچ ٹھیکیداراں دی کمی نہیں۔ بچے دی پیدائش تے شادی ویاہ توں لے کے کفن دفن دا کم ٹھیکیدار کردے نیں۔ ٹھیکیدار فیصلہ کردے نیں کہ تہانوں کیویں دا لباس پانا چاہیدا اے۔ ٹھیکیدار فیصلہ کردے نیں کہ کس قسم دے ڈرامے پبلک نوں وکھائے جان۔ ٹھیکیدار فیصلہ کردے نیں کہ کس قسم دے ناول تے افسانے لکھے جان تے کس قسم دی شاعری کیتی جاوے۔ اک ٹھیکیدار نوں اک افسانہ نگار کسے وجہ نال چنگا نہیں سی لگدا۔ ٹھیکیدار نے افسانہ نگار دے سر دی قیمت پنجاہ لکھ روپیے لا دتی۔ یعنی جہڑا بندہ ملعون افسانہ نگار دا سر وڈھ کے لے آوے گا اوس بندے نوں ٹھیکیدار پنجاہ لکھ روپیے دیوے گا۔ میری بدقسمتی کہ افسانہ نگار دا ناں ہو بہو میرے ناں ورگا سی‘ چکن والے مینوں افسانہ نگار سمجھ کے چک کے لے گئے۔ میرا سر وڈھ کے ادیباں نوں راہ راست تے لیان والے ٹھیکیدار کول لے گئے۔ مینوں تعجب ہو رہیا سی کہ سر وڈھے جان دے باوجود میں جیوندا سی۔ میں ویکھ سکدا سی لوکاں دیاں گلاں سن سکدا سی۔ انہونی میری سمجھ وچ نہیں سی آ رہی۔ لکھن والیاں نوں سدھارن والے ٹھیکیدار نے میری کھوپڑی کھول کے ویکھی تے کنب گیا۔ پنجاہ لکھ روپیے واپس لیندے ہوئے ٹھیکیدار نے میرا سر لاہن والے نوں کہیا۔ ایہ کس احمق دا سر وڈھ کے لے آیا ایں؟ ایہدے سر وچ بھیجے دی تھاں چڑی دا آہلنا تے آہلنے وچ دو انڈے پئے نیں۔ اٹھا ایہ بیہودہ سر‘ تے جا کے لا دے ایس بدبخت دے موڈھیاں تے۔ تاں جا کے مینوں پتہ لگا کہ میں حیاتی وچ ڈانوال ڈول کیوں رہنا واں۔ زندگی وچ اج تک میں کوئی تیر کیوں نہیں ماریا؟ جہناں دی کھوپڑی وچ بھیجے دی تھاں چڑی دا آہلنا تے آہلنے وچ دو انڈے پئے ہوندے نیں اوہ لوک حیاتی وچ کدی کوئی تیر نہیں مار سکدے۔ اوہ صرف جھک مار سکدے نیں جہناں دی کھوپڑی وچ بھیجے دی تھاں چڑی دا آہلنا ہوندا اے اوہ دہشت گرداں تے قن ون شکناں نال کامیاب مذاکرات نہیں کر سکدے۔ ایہدے الٹ جہناں دے سر وچ بھیجا فرائی ہوندا اے اوہ انسانیت نوں شرمندہ کرن والیاں تے دہشت گرداں نال کامیاب مذاکرات کردے نیں کیوں جے میرے سر وچ چڑی دا آہلنا محفوظ اے ایس لئی میں قاتلاں تے دہشت گرداں نال کامیاب مذاکرات نہیں کر سکدا۔ اک بریانی دی پلیٹ دے بدلے دبنگ سیاستداناں نوں ووٹ پان توں علاوہ کجھ نہیں کر سکدا۔ اجہے حالات وچ مینوں کیہ پتہ سیالکوٹ کتھے اے تے سیالکوٹ وچ کیہ ہویا سی جنہے صدر تے وزیراعظم توں لے کے سیانے اینکر پرسنز نوں جھنجھوڑ کے رکھ دتا سی تے اوہناں دے بھیجے والے سر شرم نال جھک گئے سن؟۔
پر ہاں مینوں یاد آ رہیا اے کہ سیالکوٹ ناں دے شہر وچ کجھ ورھے پہلاں جنونی وحشی ہجوم نے دو بھراواں نوں سرعام لوہے دے سریاں‘ ڈنڈیاں‘ اٹاں تے پتھراں نال مار مار کے لہولہان کر دتا سی۔ ایہ کارنامہ غیرتاں تے عزتاں دے ٹھیکیداراں نے سرانجام دتا سی۔ ایس کم وچ غیرت مند ہجوم نے اوہناں دا بھرواں ساتھ دتا سی۔ ہجوم دے وچکار دوویں بھائی پھٹاں نال چور بے جان سڑک تے پئے ہوئے سن۔ غیرت مند جنونی اوہناں نوں لتاں‘ مکے‘ اٹاں تے پتھر مار رہے سن۔ غیرت نے ہور جوش ماریا تے جنونی غیرت مند دوہاں بھراواں دیاں لاشاں سیالکوٹ دیاں سڑکاں تے دھروندے رہے۔ نعرے لاندے رہے‘ دہشت تے خوف پھیلاندے رہے۔ آخر کار غیرت منداں نے اک چوراہے دے نیڑے دوہاں بھراوا ںدیاں لاشاں بجلی دے اک کھمبے نال لمکا دتیاں۔ ایہ واقعہ مینوں تھوڑا تھوڑا یاد اے۔ پر مینوں یاد نہیں کہ سیالکوٹ کتھے اے۔ ایہدے وچ نہ میرا‘ تے نہ میری عمر رفتہ دا قصور اے۔ میں سب کجھ بھلدا جا رہیا واں۔ سارا قصور میرے سر دا اے جہدے وچ بھیجے دی تھاں چڑی دا آہلنا پیا ہویا اے تے آہلنے وچ دو چڑی دے انڈے وی پئے ہوئے نیں۔ ہن تسیں میری مدد کرو۔ مینوں سمجھائو کہ ایہ جہڑا رولا سنائی دے رہیا اے اوہ پرانے واقعے دی بازگشت اے یاں کہ غیرت منداں دی غیرت نے فیر توں جوش ماریا اے؟۔٭٭