تاندلہ یتیم ہو گیا۔۔۔ہائے نصیر بلوچ

تاندلیانوالہ دا اک ہور زرخیر ذہن موت نے نگل لیا

لِکھت: حیدر علی حیدر

مینوں موت نے تھبے دے وچ بھریا اے
اپنی ہوند دے ہتھوں ہریا جِسلے میں
پہلا درد حالے تیکر سینے وچ اُنج ای زندہ سی اوتھوں دوجا درد وی وڑھ گیا۔ناز خیالوی صاحب دے مگروں تاندلیانوالہ وچ جس شاعر نے پنجابی غزل،بولیاں،ٹپیاں نوں ساہواں دتیاں اوہ نصیر بلوچ سی۔
اردو ادب وچ اک وکھرا رنگ وکھرا ناں نصیر بلوچ دا سی۔نصیر بلوچ ہوراں دا حالے ویلا نہیں سی تاندلیانوالہ دے ادبی حلقیاں نوں یتیم کرن دا پر ’’موت نے ایہ کم وی کر دتا‘‘۔
نصیر بلوچ صاحب دی صدارت وچ میں ادبی طالب علم نوں کافی مشاعرے پڑھن دا اعزاز حاصل اے۔اوہناں نال جدوں وی اوہناندے گھر ملاقات دا ویلا لبھیا ملاقات کیتی اوہ اکثر کہندے سن’’حیدر تُوں یار گھر بہہ کے کافی کجھ سکھیا اے جہڑے لوک میرے کول بہہ کے نہ سکھ سکے اوہ تُوں گھر اپنے بہہ کے سکھیا اے‘‘
ناز خیالوی صاحب دے مگروں جے پنجابی،اردو نوں استاد شاعر ملیا سی اوہ نصیر بلوچ سن۔دبنگ لہجے دے مالک سن مشاعرے دی ناڑ تے انگلی رکھ کے مشاعریاں دی شان بنے رہندے سن۔زبان،کلام تے مکمل پکڑ دے مالک سن۔شعر کجا مصرعے دا انداز ایناں ودھیا تے سچجا ہوندا سی کہ سنن والے مصرعے تے سر دھنن لگ جاندے سن۔
گھروں جہڑا کلام چون کر کے لے جاندے سن اوہ اوتھے دا اوتھے ای دھریا رہ جاندا سی۔فرمائیشاں دا نواں اک سلسلا شروع ہو جاندا سی۔اردو غزل پڑھدے پڑھدے پنجابی بولی دا تڑکا لا دیونا،ٹپے دا تڑکا لا دینا اوہناں دے پچھوں بس اے۔
نصیر بلوچ صاحب جدوں عمرہ دی سعادت توں واپس گھر آئے تے مینوں اوہناں دے پُتر ”عبدالرحمان عبدل”ہوراں نیں کال کیتی استاد جی ابو گھر آ گئے نیں میں دوجے دن اوہناں نوں ملن لئی چلا گیا۔اوہناں دے گھر پہنچیا تے نصیر صاحب نیں اٹھ کے سینے لایا تے کہن لگے”پنجابی دا سوہنا شاعر حیدری سنا کیویں نبھ رہی اے؟ شاعری تے بھئی بہوں ودھیا اے سوہنا رنگ تیرے تے چڑھیا ہویا اے۔اک گل میری یاد رکھیں کسے مانگت شاعر تے نال کدی آڈا نہ لاویں اوہ تیرے توں سکھ کے تیرے اوتھے حاوی ہو جاوے گا”
ہائے نصیر یار ایہ ویلا نہیں سی وچھڑن دا پر بہت کاہلی کر گئے او یار۔۔۔۔

نصیر بلوچ صاحب جیڈے وڈے شاعر سن اس توں دونے وڈے انسان سن۔جے میں اپنی ”تیجی اکھ ”نال ویکھ کے حقی گل کراں تے اوہناں دے بارے اکو گل کراں گا ”اک درویش،فقیر ”صفت سن۔جے کدی وی تاندلیانوالہ دے ادبی حلقیاں تے اوکھا ویلا آیا تے اس درویش نے اس اوکھے ویلے نوں سوکھا کر کے وکھایا۔
نصیر صاحب نوں رب اکبر نے مترنم گلا وی عطاء کیتا ہویا سی۔مشاعریاں وچ اکثر مداح ترنم دے نال کلام پڑھن دی فرمائش کر دیندے سن۔تے نصیر بلوچ صاحب اک سوہنا فقرہ بولدے سن ’’بھئی میں بڈھڑے ہن کی گانا‘‘فر وی اوہ دوستاں دی ضداں دا مان رکھدے سن تے ترنم وچ کلام پڑھدے سن۔اک ھُو دا عالم چھا جاندا سی
اوہناں دی وفات دی خبر جدوں شوشل میڈیا راہیں میرے تیک اپڑی تے میں کجھ سمے واسطے ساکن ہو گیا ساں۔ہتھ سینے،سر تے آ گیا سی اکھاں وچوں نیر نکل پئے جہڑے نصیر بلوچ صاحب دا حصا سن۔کجھ دیر بعد طبیعت سنبھلی تے اوہناں دے پتر ’’علی بلوچ ‘‘نوں کال کیتی منکھ کیتا،اللہ دا حکم آکھیا
3 وجے جنازہ سی میں جنازے توں 30 منٹ پہلاں اوہناں دے پنڈ 592 گ ب پہنچ گیا ساں۔ادبی دوستاں دے نال نال نصیر بلوچ صاحب ہوراں دے مداحواں نیں وی شرکت کیتی ہوئی۔کجھ دیر اک پاسے کھلو کے سوچدا رہیا کہ آخری دیدار کراں کہ نہ کراں؟
”ہمت نہیں سی ہو رہی ”بالآخر آخری دیدار واسطے منجی دے نیڑے ہویا تے اکھاں وچوں ہنجو چھم چھم وسن لگ پئے۔نصیر صاحب دے پتراں دے گل لگیا،اوہناں دے جوائی(پتر) اصغر بلوچ دے گل لگیا۔مینوں انج لگ رہیا سی اوہناں نوں حوصلا نہیں میں خود نوں حوصلا دے رہیا ساںنصیر صاحب نوں مٹی دے حوالے کر کے انج لگیا جیویں تاندلیانوالہ دے ادب نوں مَناں موئی مٹی وچ دب دتا اے۔نصیر صاحب توں بعد ایہ ادبی خلاء کدی وی پورا نہیں ہوسکدا۔رب اگے ہتھ بنھ کے دعاواں کر رہیا واں جنتاں وچ اوچی تھاں نصیر صاحب تے لیکھاں وچ آوے آمین
اج وی مریا اپنے جیون ہتھوں میں
اج وی موت کھلوتی رہ گئی بوہے تے
حیدر علی حیدر

نصیر صاحب ہوراں دے پنجابی کلام وچوں چون ۔۔۔۔
نیواں ہو کے وگ دریا دیا پانیا
تیرے کنڈے جگ دریا دیا پانیا
۔۔۔۔۔
تیرے کنڈے قافلہ تساں مر گیا
تینوں لگے اگ دریا دیا پانیا
۔۔۔۔۔۔۔
ہنے پلو چھڑا کے ٹر پئے او
اجیں تے بڑیاں گلاں ہونیاں نیں
۔۔۔۔۔۔۔
ساونا ساونا ساونا
ہس ہس لان والیا
تیتھوں چج نال رویا وی نہیں جاونا
۔۔۔۔۔۔۔
میں آں ساد مردا بندہ
میتھوں بہتی گل نہیں ہندی
میتھوں کبھ دے کاں نہیں بندے
لوکی سجن تاں نہیں بندے
۔۔۔۔۔۔
مینوں کہن لگا ہتھ چھڑوا کے
دعاواں وچ یاد رکھنا
۔۔۔۔۔۔
میں وی اوس سمندر تیکر جاونائے
اونے تیکر تگ دریا دیا پانیا
۔۔۔۔۔
کدے تیل وچ تلے نی پکوڑے
وچھوڑیاں دی گل کرنایں
۔۔۔۔۔۔
نصیرؔ ہووے فقیر ہووے یا دنیا دا امیر ہووے
جہنوں موت نہ مارے ایہہ حیاتی مار چھڈدی اے
۔۔۔۔۔۔۔
اساں اکھیاں نوں بھر لے تروپے
پتناں نوں یار ٹور کے
نصیر بلوچ