غزل
نصیربلوچ
مینوں پورے دیس دی چنتا‘ اوہنوں خطرہ گھر دا اے
ٹوٹے کر کے جہڑا شیشہ کندھاں دے وچ بھردا اے
بھکھیاں وانگوں سورج وی سرمایہ دار توں ڈردا اے
جھگیاں نالوں پہلاں چانن محلاں اُتے کردا اے
اس بندے دی تنہائی دا تینوں کیہ اندازہ اے
آپے گلاں کردا جہڑا آپ ہنگارے بھردا اے
اوہدے نال نبھانی پے گئی ویلے دی مجبوری اے
گل گل نال وگڑدا جہڑا گل گل نال سنوردا اے
تھوڑا پانی ہووے کنڈھے سینہ تان کھلوندے نیں
ایدھر اودھر والا کنڈھا طوفاناں توں ڈردا اے
ہارے نوں ہیرا کہندے نیں ایہ پر گل اے اوہدے لئی
جہڑا بازی جت سکدا اے سجناں پچھے ہردا اے
