ضرورت زمانے دی ہن وی حسینؑ اے

سلطان کھاروی

فضاواں چ زہر اے ہواواں چ زہر اے
ہے وستی اساڈی کہ کوفے دا شہر اے؟
ایہ جو ہو رہا اے صرف کوئی پہر اے
کہ سورج دے اگے فنا کالی رین اے
ضرورت زمانے دی ہُن وی حسین ؓاے
ایہ چارے طرف پھر رہے نیں یزیدی
تے آکھن لعیناں دی کر لو مریدی
تے دستک پئی دیوے کھڑی نااُمیدی
تے جہڑا وی زندا اے اوہو بے چین اے
ضرورت زمانے دی ہُن وی حسین ؓاے
جے پانی نوں ترسن گے دھرتی دے واسی
تے بارش پئی منگے گی مٹی پیاسی
تریہ ساڈی جہڑا وی آ کے بجھاسی
ہاں شبیرؓ دا بس اوہ ساک سین اے
ضرورت زمانے دی ہُن وی حسین ؓاے
زمانے دے بدلے نیں انداز سُن لو
نویں دور دا ایہ جے آغاز سُن لو
ایہ ویلا جو دیندا اے آواز سُن لو
کہ چیتے چ کربل یا غزوا حنین اے
ضرورت زمانے دی ہُن وی حسین ؓاے
سِراں نوں کٹائونا عبادت اے بیشک
تے بچے کہائونا شہادت اے بیشک
نبیﷺ دے نواسےؓ دی عادت اے بیشک
صبر کر وکھایا تے پایا نہ وین اے
ضرورت زمانے دی ہُن وی حسین ؓاے
کرو جے سخاوت سخاوت حسینی
کرو جے عداوت عداوت حسینی
کرو جے بغاوت بغاوت حسینی
نبی ﷺ دا جے دِین اے تے زہرا دا چین اے
ضرورت زمانے دی ہُن وی حسین ؓاے
کوئی ماں دا لال اے کہ اگے جو آوے
تے گفتار کردار دے وچ وکھاوے
لہو نال دنیا نوں جو رنگّ جاوے
مقابل کھڑی اج دُکھاں دی ڈین اے
ضرورت زمانے دی ہُن وی حسین ؓاے
جے دنیا دے نقشے نوں بدلن دی لوڑ اے
کفر نال اسلام دا کاہدا جوڑ اے
اے سُلطانؔ! ایہ میری گل دا نچوڑ اے
کہ جرأت کرے گا جو اوسے دا دَین اے
ضرورت زمانے دی ہُن وی حسین ؓاے