غزل
یونس بھٹی
بیری کچا بور اے بھاویں آون لگ پئے وٹے نیں
ایسے خصلت دھرتی ماں دے سارے سکھ چا چٹے نیں
بدبختی دے ستو پی کے ستے رہے آں سارے ای
اکھ کھلی تے چواں پاسوں رت دے آئے چھٹے نیں
ایہ کھلواڑ وی ہوندے پئے نیں سجنو ساڈی دھرتی تے
جدھر ویکھو بے جرمے ای چڑھدے پئے اج پھٹے نیں
ایہناں چندرے شہراں دے وچ لگے ہر ہر شیشے توں
چنگے لکھ لکھ واری میرے پنڈ دے مٹی گھٹے نیں
من دا نہیں ساں اج من بیٹھا ہڈورتی دے پاروں میں
مونہ دے مٹھے لوکیں یونس من دے ہوندے کھٹے نیں
