غزل

سلطان کھاروی

اَڈّ اَڈّ کے جھولیاں آکھنا واں اَڈّ کریں نہ کدے وی پیاریاں نوں
رات چاننی دے ککھ رکھنے ای ربّا کٹھ دیویں چن تاریاں نوں
چیر اوہدا وی چِیردی ہے کنگھی جہنے کنگھی نوں چِردیاں ویکھیا نہیں
میرے جہی غریبنی چیریو نیں چیر دیواں میں چِیردے آریاں نوں
کوئی سار ہووے کوئی غار ہووے سار والے نوں جگہ دی سار ہووے
سار دیندا اے اوہ کم ساریاں دے ہتھیں خلقدا اے جہڑا ساریاں نوں
جہنے جِتّ ویکھی اوہنے نِت ویکھی جہڑے ہاردے رہے اوہناں کِتّ ویکھی
دُکھ سُکھ چ کیویں دی لنگھدی اے جائو پُچھ لو جتیاں ہاریاں نوں
نار نار وی اے نار نار وی اے جے وے لنب تے سوہنے دی تار وی اے
جہڑا دوہاں چوں اِک نوں چُھوہ جاوے نِت بھنڈدا رہوے ستاریاں نوں
کہندے حشر دا جہڑا میدان ہونا اوہدے وچ جے اِک میزان ہونا
میں تے پُل صراط میزان منّاں جہنے جاچنا ہَولیاں بھاریاں نوں
سپ لنگھے دی لِیک نوں مارنا کیہ؟ گیا وقت سُلطانؔ پکارنا کیہ؟
گیا سماں جے جُھورنا ہوئے پِچھّوں ہتھوں چھڈی دا نہیں غباریاں نوں