غزل
سلطان کھاروی
بُرے دِناں نوں گِن دیاں گزر چلی چنگے دناں دے بارے کیہ سوچنا سی
اسیں دھرتیوں سِر نہ چُک سکے حدّ ساڈی وی چن نوں بوچنا سی
ہووے ذہن جے صاف کدورتاں توں واجاں آئوندیاں گھڑویاں مُورتاں توں
اوئے بندیا! رب پچھاننے لئی حسد بغض جنگال کھروچنا سی
ملی زندگی وی پَل گنتری دے اسیں ساہ وی پورے نہ لے سکے
کم ساریاں دے سرے چڑھے ناہیں اجے اُٹھنا ہُونجنا پوچنا سی
جان اپنی وانگ پیاریاں نوں چُگ چُگ کے ماریا ساریاں نوں
بگے وال اوہ سمجھیا بندیاں نوں جہدے ہتھ چ قہر دا موچنا سی
دُکھ ویکھدہے نِج بہار والا سماں لنگھدا نہیں انتظار والا
کٹ چھڈدا دھون شکاریا او! ساڈے کھنمباں نوں کاس نوں نوچنا سی
اسیں ہور وی دھوکھڑے کھاونے سی کئی ہور وی یار ازماونے سی
تسیں نیڑیوں ڈَک سُلطان دِتّا ساڈا ہور وی کم وگوچنا سی
