کتھے گیا

امرجیت سنگھ سندھو

جس نے عالیشان گھر بنوایا سی، کتھے گیا
اوس دا منجا گلی وچ آیا سی، کتھے گیا
ہُن کیہ میتھوں پُچھدیں، کتھے گیا سوہنا مشوق
حسن دے بارے میں جو سمجھایا سی، کتھے گیا
ایہہ نہیں مندا کہ اس توں روشنی کنیں لئی
سوچدا ہے، تیل اینا پایا سی، کتھے گیا
بے ہنر توں جو ہنر دی پرکھ کرواؤنی پئی
جو ہنر میں تیری جھولی پایا سی، کتھے گیا
آؤن تے میرے اوہنے خوش ہونا سی سبھ توں ودھیک
تُردے ویلے جو بڑا کُرلایا سی، کتھے گیا
ہُن تہاڈے ویڑھے وچ وی کوڑ دی وگدی ہے لوء
سچ دا بُوٹا تساں جو لایا سی، کتھے گیا
جس نے سارے جگت نوں دتا سنینہ، جیندا ہے اوہ
جس نے سارے جگت نوں تڑپایا سی، کتھے گیا
’سندھو‘ گھر وڑدے، بدل جاندے اویں، کہ سوچیدے
اوہ جو میرے نال ہی گھر آیا سی، کتھے گیا
اے خدا! جاواں تاں ایوں جاواں کہ سبھ پچھدے پھرن
ہُن ہی تاں ’سندھو‘ ایدھر نوں آیا سی، کتھے گیا