غزل

کرم علی کیفی

قسمت دا مارا ہے درداں دا پاندھی
منگدا سہارا ہے درداں دا پاندھی
سورج نوں لگی اے کالک وے چناں
تے ٹٹیا اے تارا ہے درداں دا پاندھی
اوہدے غم چ ڈبدا پیا غوطے کھاندا
تے لبھدا کنارا ہے درداں دا پاندھی
ایہہ دکھ سینے جردا تے سی نہیوں کردا
ایہہ سہندا اے آرا اے درداں دا پاندھی
سبھے دور رہندے نیں کہ اس توں کہ اوہدا
اے تکھا بلارا ہے درداں دا پاندھی
درداں دے اوہلے وی اوہ آپ بولے
کہ کردا نتارا ہے درداں دا پاندھی
اوہدے نال ہو جا اوہدی بھال کر لے
کہ اوہ پہرے دار ہے درداں دا پاندھی
اوہ کس نوں سناوے تے غم سینے لاوے
اوہ کیفی وچارا ہے درداں دا پاندھی