غزل
زاہدہ صدیقی
دُھپے سڑ دے رہے تے پالے ٹھر دے رہے
سچے لوکی ہر اوکڑ نوں جر دے رہے
جنہاں رکھی آس بگانیاں بانہواں دی
ہر میدانے اوہو ای لوکی ہردے رہے
لُٹ مچاون والے سب بے خوف ہوئے
لُٹے پُٹے جاون والے ڈر دے رہے
کھوہ کے کھاون والے سارے رج پج گئے
ات شرافت والے بھُکھے مردے رہے
آخر اوہو ای سوکھے رہے اس دنیا وچ
جیہڑے ہر دربارے جی جی کردے رہے
دوجیاں دا دکھ ونڈن والے مخلص لوک
ازلاں توں ای قسطاں دے وچ مردے رہے
