غزل
شوکت علی
اساں وی سجناں یاری لائی
ہنجواں دے وچ تاری لائی
ککھ تے کنڈے کٹھیاں کرکے
اگ دے نیرے کُلی پائی
نام جوانی دا سُنیا سی
ساڈے بوہے اوہ نہیںآئی
پھُل توں نکھڑی شبنم رووے
سورج ایسی کھیڈ رچائی
اوہدی کم ظرفی تے شوکت
میرے گیتاں پُھوڑی پائی
ای پیپر
